در هفتمین کنفرانس الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت: نقش امنیت و دفاع در الگوی پیشرفت بررسی شد

 

 

 

 

 

 

نشست تخصصی “امنیت و دفاع در الگوی پیشرفت” در هفتمین کنفرانس الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت و با حضور جمعی صاحبنظران، پژوهشگران و نظریهپردازان کشور برگزار شد. دکتر جلال درخشه و دکتر مصطفی ایزدی، ریاست این نشست تخصصی را بر عهده داشتند.

 

در نشست تخصصی “امنیت و دفاع در الگوی پیشرفت”، دکترآوات عباسی، دکتر یاشار ذکی، دکتر بشیر اسماعیلی، دکتر میکائیل جمال پور، دکتر عابد گل کرمی به ارائه مقاله پرداختند.

 

مقاله دکتر آوات عباسی، عضو هیئت علمی پژوهشکده اندیشه سیاسی، انقلاب و تمدن اسلامی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی به موضوع “مؤلفههای امنیت در دوران شکوفایی تمدن ایرانی (مطالعه موردی پیش از اسلام)” اختصاص داشت. وی در این مقاله عنوان کرد: وجود امنیت مهمترین نشانه شکوفایی و پیشرفت تمدنی در هر دوره تاریخی است. میتوان گفت، آنچه در پیشنویس سند الگوی پایه پیشرفت تحت عناوین آرامش، آسایش، سلامت و امید به زندگی همچون “افق” پیشرفت ایران طرح شده است، از نشانههای اصلی وجود امنیت در یک کشور است؛ بنا بر این مهم میتوان گفت که امنیت بیش از آنکه یکی از مقولههای شکوفایی و پیشرفت یک جامعه و حکومت باشد، مهمترین معیار برای سنجش و اندازهگیری این موضوع است که یک جامعه و حکومت در مسیر شکوفایی و پیشرفت قرار داشته یا در مسیر تباهی و سقوط قرار گرفته است.

 

مقاله دکتر بشیر اسماعیلی، عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرضا به موضوع “ضرورت توجه به نقش هنر در الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت جهت تأمین امنیت نرم جمهوری اسلامی ایران” اختصاص داشت. وی در این مقاله عنوان کرد: الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، روندی آیندهنگر و در حال تکوین است که ابعاد متعددی همچون امنیت نرم و ابزار تحقق آن را میبایست در چارچوب این نظریه جامع مورد مطالعه قرار داد. در این مقاله بر اساس روش پسنگری در مطالعات آیندهنگارانه، ابتدا شمایی از آینده مطلوب امنیت نرم جمهوری اسلامی ایران در افق ۲۵ ساله با عنوان "چشمانداز امنیت نرم جمهوری اسلامی ایران در افق 1420" ترسیم شده و سپس با بررسی مفاد و بندهای چشمانداز تدوین شده، در هر یک از سه حوزه اجتماعی- فرهنگی، سیاسی و اقتصادی مشخص میکند که هنر، توان نقشآفرینی در کدام حوزهها و تأثیرگذاری بر کدام یک از شاخصههای چشمانداز را دارد.

 

مقاله دکتر میکائیل جمالپور، استادیار گروه فلسفه دانشگاه پیام نور تبریز به موضوع "خوانشی از دیپلماسی فرهنگی آمریکا در مواجهه با جمهوری اسلامی ایران و راهکارهای مقابله با آن" اختصاص داشت. وی در این مقاله عنوان کرد: موضوع دیپلماسی فرهنگی، در واقع شناخت و تأثیرگذاری بر فرهنگ یک کشور جهت نفوذ در آن، برای تأمین منافع کوتاه و بلندمدت محسوب میشود. آمریکا سعی دارد تا از این طریق، اقدام به ایجاد مراکز ایرانشناسی، چاپ و نشر کتاب، شناسایی علایق دینی و مذهبی نموده و همچنین از طریق دیپلماسی عمومی، یک چهره مطلوب و حامی پیشرفت از خود نشان دهد. آمریکا قصد دارد با این اقدام نرم، در لایههای طبقات جامعه ایران نفوذ کند.

 

جمهوری اسلامی با تمرکز بر انواع قدرت نرم خود مانند رهبری، مردم، سابقه تاریخی و فرهنگی و تأکید بر الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت و انواع ظرفیتهای عظیم از جمله اندیشمندان، آیندهپژوهی و در اختیار گرفتن ابزارها و فناوری جنگ نرم، توانایی مقابله با دیپلماسی فرهنگی آمریکا بر ضد خود را دارد؛ همچنین بازتولید مصادیق جدید از قدرت نرم، موجب پیش برندگی راهبردهای فرهنگی ایران اسلامی در عرصههای بینالمللی خواهد بود.

 

مقاله دکتر عابد گل کرمی، دانشآموخته دکتری جغرافیای سیاسی دانشگاه خوارزمی به موضوع " امکانسنجی ارائه الگوی سیاست خارجی ژئوپلیتیکمحور جمهوری اسلامی ایران در منطقه خلیجفارس با تأکید بر کدهای ژئوپلیتیک " اختصاص داشت. وی در این مقاله عنوان کرد: سیاست خارجی و عملکرد دولتها برگرفته و متأثر از محیط ژئوپلیتیک است و تعاملات کشورها نیز در چارچوب مجموعهای از رفتارهای مکانی و زمانی دولتها در نظام ژئوپلیتیک جهانی تبیین میشود. کشور ایران در یکی از حساسترین موقعیتهای ژئوپلیتیک جهان قرارگرفته است؛ به گونهای که مناطق و زیرمناطق ژئوپلیتیک فعالی با کارکردهای گسترده و پرشمار گرداگرد آن را فراگرفته و به صورت یکی از کانونهای جاذبه دیپلماسی منطقهای و جهانی درآمده است.

 

یکی از مناطقی که در ارتقابخشی موقعیت ژئوپلیتیک ایران جایگاه بیبدیلی دارد، منطقه خلیجفارس است. بهتر است که جمهوری اسلامی ایران همساز با ملزومات ژئوپلیتیک، الگوی سیاست خارجی در منطقه خلیجفارس را تدوین کند که متناسب با نقش آن در عرصه منطقهای و جهانی باشد. نتایج این پژوهش عنوان میکند که رویکرد ژئوپلیتیک با ارائه چشماندازی واقعبینانه، ضمن شناسایی تنگناها و فرصتهای پیش روی ایران در مناسبات با واحدهای سیاسی منطقه خلیجفارس، در دستیابی ایران به الگوی بهینه منطقهای که تأمین کننده منافع ملی و ارتقای توان بازیگری آن است، مؤثر میباشد.

 

 

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید